Potvrda je drugi sakrament uvođenja u kršćanstvo i treba ga promatrati u svezi s krštenjem. Kao što su u Samariji apostoli polaganjem ruku dovršavali i utvrđivali krštenje, i danas biskupovo polaganje ruku upotpunjuje krštenje, tješnje povezuje s Crkvom i daje snagu Duha Svetoga da bi krštenik svjedočio za Krista te vjerom i ljubavlju pripomogao izgradnji Crkve.

Kad biskup više nije prisustvovao krštenju, a to redovito nije bilo pri krštavanju novorođenčadi, njegovo se polaganje ruku odgađalo te se tako sakrament potvrde vremenski odmicao od krštenja. Od 13. stoljeća pomaknut je na sedmu godinu života. Zatim je u mnogim krajevima, iz pastoralnih razloga, potvrda odmicana još i kasnije, da bi, nakon krsta, koji je u djetinjstvu bio primljen bez osobnog pristanka, ovaj sakrament bio primljen sa što osobnijom pozitivnom odlukom. Pri krštavanju onih koji su u školskoj ili još odraslijoj dobi, krstitelj (ukoliko je svećenik) ima ovlast podijeliti i potvrdu da se slavlje pritjelovljenja Crkvi ne bi razdvajalo. Ipak, i biskup s takvima treba prvom prilikom slaviti euharistiju.

Primanje Duha Svetoga u Svetom pismu često se zove „pomazanje“. Zato je upravo pomazanje uljem (krizmom) vezano uz krštenje i potvrdu. I ovdje biskup pomazanjem krštenikova čela upotpunjuje ono što je prezbiter učinio pri krštenju. Potvrda se dijeli pod misom.